ตัวโลน

เกิดจากตัวเชื้อที่เรียกว่า Pthirus pubis อาศัยอยู่ตามขนโดยเฉพาะบริเวณหัวเหน่าดูดกินเลือดคนเป็นอาหาร หากอดอาหาร 24 ชั่วโมงตัวเชื้อจะตาย

การติดต่อ

• < ติดต่อทางเพศสัมพันธ์ เชื้อจะอาศัยอยู่บริเวณขนที่หนา เช่นขนตา ขนคิ้ว ขนบริเวณหัวเหน่าแต่จะไม่ติดบนผม เมื่อมีเพศสัมพันธ์เชื้อจะติดจากขนของคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง
  < ติดต่อทางอื่นที่มิใช่จากเพศสัมพันธ์ เช่นการนอนเตียงหรือใช้ผ้าเช็ดตัวร่วมกับคนที่ติดเชื้อ ใส่เสื้อผ้าของคนที่ติดเชื้อ หรือนั่งบนโถส้วมที่มีเชื้ออยู่
  
  อาการของตัวโลนเป็นอย่างไร
  
• < อาการที่สำคัญคืออาการคันบริเวณที่ติดเชื้อโดยเฉพาะบริเวณหัวเหน่า
  < อาจจะสังเกตเห็นตัวโลนที่หัวเหน่า
  < สังเกตพบไข่ที่โคนขนหัวเหน่า
  < อาจจะพบรอยช้ำบริเวณที่ตัวโลนดูดเลือด
  < อาจจะพบตัวโลนในบริเวณอื่น เช่นขนรักแร้ เครา ขนคิ้ว ขนตา
  
  การวินิจฉัย
  
• < ท่านสามารถเห็นไข่หรือตัวเชื้อด้วยตาเปล่า หรืออาจจะใช้แว่นขยาย
  < หากท่านสงสัยก็ไปพบแพทย์ซึ่งจะนำไปส่องกล้อง
  
  การรักษา
  
• < Permethrin creamทาบริเวณที่ติดเชื้อทิ้งไว้ 10 นาแล้วล้างออก ไม่ใช้บริเวณที่ขนตา
  < Lindane shampoo ใช้สระขนบริเวณที่เป็นทิ้งไว้ 4 นาทีแล้วล้างออก ไม่ใช้บริเวณขนตา ไม่ใช้ในคนที่เป็นโรคลมชัก ไม่ใช้บริเวณที่มีแผล หรือคนท้อง หรือเด็กอายุน้อยกว่า 2 ปี
  < Pyrethrins ใช้สระขนทิ้งไว้ 10 นาทีแล้วล้างออก
  
  การป้องกัน
  
• < หลังจากรักษา ท่านสามารถกำจัดไข่โดยการใช้เล็บหยิบออก
  < เปลี่ยนชุดและที่นอนใหม่ที่สะอาด
  < รักษาคู่ขา
  < งดร่วมเพศจนกระทั่งรักษาหายขาดแล้ว
  < หลังจากรักษาแล้วเสื้อผ้า ที่นอน เครื่องใช้ยังติดต่อ เพราะฉะนั้นต้องนำเสื้อผ้า ผ้าห่ม
• เครื่องนอนทั้งหลายไปต้มและอบแห้งด้วยความร้อน
  < อุปกรณ์ที่ต้มหรืออบไม่ได้ต้องนำอุปกรณ์ดังเกล่าเก็บไว้ในถุงหรือลังไว้ 2 สัปดาห์